Ναυαγός

σήμερα το πρωί τόλμησα για πρώτη φορά μετά από αρκετούς μήνες να “ανοίξω” και πάλι το Ναυαγό…. τον είχα αφήσει σε μιαν άκρη όπως αφήνουμε τις ομπρέλες και τα παλτά το καλοκαίρι.

Τώρα που ξεκίνησε για τα καλά ο χειμώνας… ακόμα κι αν πλέον δίπλα μου έχω εκείνους που ένα χρόνο αποζητούσα…. αποφάσισα έστω και μια φορά την εβδομάδα να ξαναγίνομαι Ναυαγός και να φωλιάζω σε τούτη εδώ τη γωνιά…

Καλημέρα σε όλους.

ο Ναυαγός

“γιατί η διαφορά η τρομερή εστάθηκε οτι οι ποιητές, που μοιάζαν την αλήθεια, είπανε ψέματα. Εγώ όμως, που μοιάζει με τα ψέματα, έζησα την αλήθεια “

αντιστάθηκε να γίνει σώμα σκέτο, δεν του έπρεπαν οι ρυτίδες πάνω σε γερασμένα κόκαλα…

κι ήταν κι εκείνες οι Σειρήνες που τον καλούσαν μεθοδικά εδώ και χρόνια, να σμίξει μαζί τους στα κρυφά πίσω από τους μαρμάρινους κίονες…ν’ αφήσει τις λασπωμένες ξερολιθιές και τους ματαιόδοξους τσιμεντένιους τοίχους.

Η Φωτονερόπετρά του….μια έκταση φτιαγμένη από Φως, Νερό και Πέτρα που αγάπησε με πάθος…άνοιξε τα σπλάχνα της ,σαν παραδομένη στον πόθο γυναίκα, και του ζήτησε να επιστρέψει μέσα της.

αντιστάθηκε να γίνει σώμα σκέτο…επέλεξε τον μοναχικό δρόμο που χαράσσουν οι ποιητές κι οι αρχαίοι ήρωες στις τραγωδίες.

Πριν φύγει για να ενωθεί με τους “άλλους”, μας άφησε μια χούφτα γνώση…την παράδωσε σε χρόνο ανύποπτο…όπως άφηναν τα μωρά στα σκαλοπάτια παλιά αφού τα γλυκοφιλούσαν.

αυτή η χούφτα είναι γεμάτη αστερόσκονη κι αλήθεια, γεμάτη γρίφους και σύμβολα…

και τα λόγια τούτα είναι πολλά, κι ας του ταιριάζουν περισσότερα…εκείνος επέλεγε πάντα τα λίγα και τα απλά. Μοιάζουν ήχοι οξύμοροι οι επικήδειοι για εκείνον…

Δεν σε γνώρισα ποτέ, μα πενθώ σιωπηλά τα δέκα χρόνια της αυτοθέλητης σου απουσίας.

Δεν ήσουν ποτέ ο “Δάσκαλός” μου…μα εγώ έτσι σε αποκαλώ…οι ώρες που περνούσα και περνώ παρέα με τις λέξεις σου, αυτό με προστάζουν.

Την 1/6/1998, ο Δημήτρης Λιαντίνης “αφανίστηκε αυτοθέλητα”….

σαν σήμερα πριν από 10 χρόνια ο Δημήτρης Λιαντίνης όρισε στο θάνατο πότε θα πεθάνει, τον ελύγισε και τον νίκησε.

ήρθε κι ο Μάης… για να προσθέσει με το σκουριασμένο μου σουγιά άλλη μια χαρακιά πάνω στο σάπιο ξύλο που μετρώ τον χρόνο.

απόψε λοιπόν αποφάσισα να σου πω με λίγα λόγια την ιστορία που κατάντησα ναυαγός…

Πριν ένα σχεδόν χρόνο περιμέναμε στο σπίτι τον ερχομό του δεύτερου παιδιού, το οποίο θα συμπλήρωνε την αρμονικότητα του οικογενειακού συνόλου καθότι γιός (άντρες-γυναίκες σημειώσατε Χ).

Όλα έβαιναν καλώς μέχρι ότου στη δουλειά μου έρχεται ένα αναπάντεχο νέο. Στα μέσα Ιουλίου θα έπρεπε να φύγω για κάποιο νησί του Αιγαίου.

Η σύζυγός μου έγκυος … κι εγώ εγκλωβισμένος σε μια θλιβερή αλήθεια ενός προαναγγελθέντος ξεριζώματος που για κανένα λόγο δεν έπρεπε να μάθει. Έπρεπε πάση θυσία να την κρατήσω ψύχραιμη για να προστατέψω εκείνη και το παιδί.

Έτσι λοιπόν προσπάθησα κι εξασφάλισα μια παράταση στην ημερομηνία του φευγιού μου ενώ παράλληλα υποκρινόμουν οτι όλα πάνε καλά. Γέννησε με το καλό και κράτησα στα χέρια μου ένα υγιές αγοράκι.

Οι μέρες που περνούσαν ολοένα κι έμοιαζαν μικρότερες, καταθλιπτικά στενές κι άβολες…πάλευα μέσα από στιγμές να συγκρατώ μυρωδιές, φωνές, αρώματα και χαμόγελα σα να ήταν μικρά ιερά κειμήλια … ξέροντας οτι σε λίγο καιρό θα έμενα μόνο με αυτά.

Έτσι κι έγινε λοιπόν, η αλήθεια επιτέλους κάποια στιγμή βγήκε στο φως, έγιναν οι απαραίτητες προετοιμασίες, τους φίλησα όλους και πήρα το δρόμο για να φύγω με μόνη συντροφιά τα μικρά μου οικογενειακά κειμήλια και με λίγα περισσότερα γκρίζα μαλλιά από τη στεναχώρια.

Έτσι λοιπόν έχει η ιστορία αυτού του ναυαγού, δεν έχει πειρατές ούτε καράβια σε θύελλες…έχει μονάχα έναν άντρα που έφυγε χωρίς τη θέλησή του μακριά από την οικογένεια του, για να “ναυαγήσει” σε ένα μοναχικό νησί κάπου στο Αιγαίο.

Το μόνο που μου έχει απομείνει εδώ για συντροφιά, είναι αυτή εδώ η γωνιά , το μπαλκονάκι μου που κοιτάζει την θάλασσα και το ημερολόγιο που μετρά τη μέρα που θα πάψω να είμαι ναυαγός.

Μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή, εγώ θα κάθομαι και θα γράφω.

αυτά τα λίγα, επειδή ένιωθα την ανάγκη να μοιραστώ κομμάτια της αλήθειας μου με άλλους.

ο Ναυαγός

οι νύκτες εξακολουθούν πεισματικά να παραμένουν άναστρες, παγερά αδιάφορες στις επιθυμίες της άνοιξης…μοιάζουν να σνομπάρουν το ημερολόγιο που φωνάζει “Απρίλης”.

οι αισθήσεις δεν μπορούν να τραφούν με σκοτάδι, χρειάζονται την μαγεία του έναστρου ουρανού και λίγο φεγγάρι για ν’ ανθίσουν…εδώ και καιρό τις παρακολουθώ να μαραζώνουν και να παραδίδονται σε επιληπτικά ξεσπάσματα.

Κι έπειτα ακολουθούν οι σκέψεις…

μοιάζουν να βαραίνουν και να βυθίζονται, όπως βυθίζονται τα βήματα στην παραλία…κι όσο βαστάς ακίνητο το βήμα, τόσο πιό καλά σε αγκαλιάζει και σε ακινητοποιεί η άμμος.

σκέφτηκα λοιπόν να τις προφυλάξω, για να μην αλλάξουν, να μη καταντήσουν σα σκουριασμένες άγκυρες. Είπα να τις στριμώξω σε ένα σεντούκι, μα εκεί χωρούσαν μετά βίας αναμνήσεις που μοιάζουνε με τιμαλφή και ρούχα νεκρών…κι υπήρχε κι εκείνη η αναθεματισμένη μυρωδιά κλειστοφοβίας.

έτσι απέμεινα να τις κρατώ στα χέρια…να τις μετατρέπω σε φοβισμένα θαλασσοπούλια και να τις αφήνω ελεύθερες, να βρουν μόνες τους το δρόμο μέσα από τα κουρελιασμένα σύννεφα.

Αποφάσισα να κρατήσω αιχμάλωτη μονάχα μία…τη σκέψη της επιστροφής…τη σκέψη του ζεστού σπιτικού με τις ανοικτές αγκαλιές και τα παιδικά χαμόγελα.

Μια σκέψη-όμηρο της μεγαλύτερής μου επιθυμίας.

Δεν είμαι ταξιδιώτης…είμαι ένας ναυαγός με αποσκευές και μια πιθανή ημερομηνία λήξης.

Καλό βράδυ.

έβγαλα και το τελευταίο ρούχο από τις βαλίτσες…έστρωσα ξανά το κρεββάτι…άνοιξα το παράθυρο να μπει στο δωμάτιο φρέσκος αέρας και τώρα προσπαθώ να συνηθίσω και πάλι τον ήχο της σιωπής.

νιώθω κουρασμένος.

επέστρεψα στο Νησί

Χρόνια Πολλά σε όλους !

κάθισε,

δεν έχω πολλά να σε φιλέψω, παρά λίγη ρακή και κάτι λέξεις σα μπαγιάτικα στραγάλια

δεν έχω πολλά να σου δώσω, παρά ένα ξύλινο σπαθί που θερίζει ανεμόμυλους

δεν έχω πολλά να σου κρύψω, παρά μια πτυχή σιωπής κι έναν εναγκαλισμό βλεμμάτων

δεν έχω πολλά να σου μάθω, παρά μονάχα πως η λέξη ναυαγός μοιάζει να έχει ζυγίζει χίλιους τόνους

δεν έχω πολλά να σου φτιάξω, παρά ένα χάρτινο καραβάκι από ένα παλιό απόκομμα εισιτηρίου σινεμά

υπάρχω, άρα υπάρχεις

υπάρχεις, άρα υπάρχω

όπως και να’χει , συγνώμη για την ακαταστασία, κάθισε.

περπατούσε στα ξεθωριαμένα σοκάκια ξυπόλυτη, δίχως να την νοιάζουν οι λακούβες που ήταν γεμάτες σπασμένα γυαλιά…μάτωνε τα βήματά της μα συνέχιζε να περπατά αγέρωχη..κι έπειτα την κατάπιε η μεθυσμένη Σελήνη.

-Πού πηγέ η Ελπίδα;

έκτοτε ακολουθούμε τα ματωμένα της ίχνη … σε λακούβες γεμάτες σπασμένα γυαλιά.

τί πιό άδικο να ναυαγείς σ’ ένα υπνοδωμάτο σφαγμένο από ψιθύρους και μπερδεμένα αρώματα, κοιτάζοντας τα “ξερά κύματα” που διέγραψε το κορμί σου στο μονό σεντόνι…

καρφωμένος σε μια καρέκλα, Σάββατο πρωϊ, κερνάω το στόμα μου λίγο καφέ κι ένα τσιγάρο…

προσπαθώντας να μιμηθώ το βελούδο ενός πρωϊνού φιλιού στα χείλη μου.

Καλημέρα.

Ο πληθυντικός αριθμός

Κική Δημουλά (συλλογή Ποιήματα, 1998)

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.